[งานชิ้นที่ 11] ฟิสิกส์ศาสตร์เปลี่ยนคน                                                                   [Action]

          เวลาผ่านไป 20 นาที นักศึกษาทุกคนก็นั่งกันพร้อมหน้าแล้วทุกโต๊ะ แต่เหมือนยังไม่มีกระดาษข้อสอบวางอยู่ซักแผ่นเลย เสียงระงมกระซิบกระซาบของเหล่านักศึกษาจึงดังขึ้น บางดีใจว่าอาจจะไม่มีการสอบแล้ว บางเสียดายเพราะอุตสาห์เตรียมอ่านหนังสือมาทั้งคืน คนบางกลุ่มโทรหาอาจารย์ที่สอนแต่เหมือนจะไม่สามารถติดต่อได้ ต่างๆความคิดเกิดขึ้นบนความวุ่นวายที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เหมือนยังไม่มีทีท่าว่าการสอบจะเริ่มขึ้น นักศึกษาจึงเริ่มลุกไปมาเดินไปมาภายในห้องสอบ คุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่เหมือนความอดทนของ ประวี ที่อ่านหนังสือมาทั้งคืน กำลังจะหมดไป ประวีลุกขึ้นด้วยความโกรธและเดินไปที่ประตู เพื่อนๆบางคนที่เห็นก็ทำทีว่าจะลุกตามไป ประวีจับที่ลูกบิดและดึงออกด้วยความหงุดหงิด “ครึ๊ง!!!!” ลูกบิดยังคงอยู่กับที่ ประตูถูก ล็อกไว้ ประวีลองดึงบิดอีก สองสามครั้ง แต่ผลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ประวีรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ควบคุมสติ เจอไปที่อีกประตูในฝั่งตรงกันข้าม ประวีรีบเปิดประตูนั่น แต่ก็เปิดไม่ออกเช่นกัน เพื่อนๆหลายคนก็พยายามลองเปิดดูแล้วแต่ผลก็เหมือนเดิม จากเสียงความวุ่นวายสนุกสนานเมื่อช่วงนาทีก่อนถูกแทรกแซงด้วยความเงียบและระงมแห่งความกังวน

ทันใดนั่นเอง ไฟในห้องก็ดับลง หลายคนตกใจกลัวและส่งเสียงกรีดร้อง บางตกใจกลัวในเสียงกรีดร้องของเพื่อน สร้างความตกใจกลัวต่อกันไปเป็นทอดๆ นักศึกษาชายหลายคนคอยปลอบเพื่อนนักศึกษาหญิง แต่นักศึกษาหญิงหลายคนก็ปลอบนักศึกษาไม่ค่อยชายด้วยเช่นกัน เมื่อเหตุการณ์เริ่มเข้าสู่ภาวะสงบ เสียงโปรเจกเตอร์ที่อยู่กลางเพดานห้องก็ดังขึ้น เป็นเสียงเครื่องจักรที่กำลังหมุนลงมาตั้งฉากกับพื้นดิน โปรเจกเตอร์เปิดตัวเองและเริ่มฉายทอดลงมาเป็นลักษณ์ สามมิติ ภาพที่ปรากฏคืออาจารย์ โด ที่สอนในวิชานี้ ยืนนิ่งและมองตรงไปข้างหน้า

นักศึกษาคนหนึ่งเดินไปใกล้ๆพร้อมกับบ่นว่า “โถ่นี้อาจารย์โดเล่นอะไรอยู่ครับเนี่ย เล่นทำพวกผมตกใจหมดเลย” เขายื่นมือออกไปเพื่อสัมผัสที่ตัวอาจารย์โด แต่เหมือนจะเป็นสิ่งที่สัมผัสไม่ได้ มีความพยายามที่จะสื่อสารเกิดขึ้นแต่เหมือนตอนนี้อาจารย์โดจะเป็นแค่ภาพเสมือนของลำแสงเลเซอร์เท่านั่นเอง

ความเครียดเริ่มกลับมาสู่ความคิดทุกคนอีกครั้ง ไม่นานนัก อาจารย์โด เริ่มมีการเคลื่อนไหว “ขอให้นักศึกษาทั้งหมดเตรียมพร้อมการสอบจะเริ่มใน 10 9 8” เสียงอาจารย์โด ในรูปแบบของหุ่นยนต์ดังขึ้น พร้อมกับนับถอยหลังอย่างช้าๆ ในขณะนี้ทุกคนต่างนิ่งเงียบในความมืดพร้อมกับเสียงหัวใจของแต่ละคนที่ดังขึ้นประสานกันไม่เป็นจังหวะ “3 2 1” ทุกอย่างกลายเป็นภาพขาว

ตัดกลับมาที่ ภาพของทุกคนหลับตา เอาท่อนแขนบังหน้าไว้เพราะแสงที่สว่างมากเกินไปชั่วครู่ ลมแรงที่ปะทะ หน้าทำให้ทุกคนค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะมีเสียงกรี๊ดของเพื่อนหญิงคนหนึ่งดังมา ทุกคนต่างตกใจกับภาพที่เห็นด้วยตา ภาพซูมออกมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เห็นว่าทุกคนกำลังอยู่บนตึกสูงราว หลาย ชั้น กลางเมืองหลวง ประเทศหนึ่ง ทุกคนตกใจเป็นอย่างมากกับการเปลี่ยนแปลงจากห้องสอบเล็กๆธรรมดาเป็นตึกสูงกลางใจเมืองแห่งนี้ เสียงอาจารย์ โด ดังขึ้นอีกครั้ง

“โจทย์ข้อที่ 1 ตึกสูง 10000 เมตร จากพื้นดิน วัตถุถูกปล่อยจากยอดตึกนี้ กี่วินาทีวัตถุจะสามารถแตะปุ่มทางออกที่อยู่ที่ชั้นที่ 21 ได้ ถ้าแต่ละชั้นมีความสูง 2 เมตร นักศึกษากลุ่มแรกเริ่มทำข้อสอบใน 5 4 3” เวลาถูกนับถอยหลัง พร้อมกับกรงที่ขึ้นมาจากพื้นดาดฟ้า ล็อกตัวนักศึกษา 5 คนไว้ กรงเคลื่อนที่ออกไปข้างนอกตึกตามการนับถอยหลัง นักศึกษา 5 คนนั่นตกใจและพยายามจะออกมาจากกรงนั่นแต่ไม่เป็นผล “3 2 1” กรงเคลื่อนที่ออกมาจนเกินขอบของตึก

“คุณทั้ง 5 คน คือวัตถุนั่น เริ่มทำข้อสอบได้” สิ้นเสียงพื้นกรงเปิดออก นักศึกษาทั้ง 5 ร่วงหล่นสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนๆทุกคน เต๋อ นิด ประวี โชค และ พล กำลังพุ่งลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ด้วยแรงลมที่เข้าปะทะอย่างแรงต่อเนื่อง ทำให้ทั้ง 5 คนต้องคุยตะโกนใส่กัน

เต๋อ : นี้เราต้องทำอะไรซักอย่างแล้วนะ ไม่งั้นเราได้โหม่งโลก ตายแน่ๆเลย

พล : นี้มันคือ บ้าอะไรวะ เนี่ย กูงงไปหมดแล้วนะโว้ย

โชค : นี้อาจารย์ โด ทำได้ยังไงเนี่ย นี้มันเป็นโปรแกรมจำลองภาพที่เสมือนจริงมากเลยนะเนี่ย

เต๋อ : เดียวนะ ว่าไงนะ นี้มึงกำลังบอกว่า นี้มันไม่ใช่ของจริงงั้นหรอหะไอ่โชค

โชค : ก็มีความเป็นไปได้

ประวี : แต่นี้มันเหมือนจริงมากเลยนะโว้ย แล้ว ลมที่ประทะ หน้ากับความรู้สึกเสียวท้องนี้มันมายังไงละ ถ้ามันไม่ใช่ของจริงน่ะ

โชค : ขอโทษนะ คือกูก็พึ่งจะถูกจับใส่กรงพร้อมๆกับมึงนี้แหละ กูจะไปรู้ได้ยังไงว่ะ กูก็แค่คาดเดา กูไม่รู้

ประวี : แล้วเราจะทำยังไงดีละ

โชค : อยู่เฉยๆนั่นแหละ เหมือนชั่วโมงที่ผ่านมา

นิด : นี้ นี้ เราจะไม่ทำอะไรกันเลยจริงๆหรอ นี้มันเริ่มเห็นพื้นแล้วนะ เราว่ามันน่ากลัวนะ

เต๋อ : ใช่ๆ เราว่าเราควรจะทำอะไรซักอย่างนะ

นิด : ใครพอจะจำได้มั้ยว่า เสียงอาจารย์พูดว่าอะไรก่อนที่จะปล่อยเราออกมานะ

ประวี : จำไม่ได้เรามัวแต่ตกใจน่ะ

พล : เราก็เหมือนกัน

โชค : คำตอบคือ 44.627 วินาที

ประวี, นิด, พล, เต๋อ: หา ว่าไงนะ

โชค : นี้ทุกคนไม่ได้ฟังกันเลย หรอห๊ะ การที่จะไปแตะปุ่มทางออกที่อยู่ที่ชั้น 21 ต้องใช้เวลา 44.627 วินาที อาจารย์โดนี้ผมก็ตอบออกมาแล้ว ทำไมยังไม่หยุดภาพ 3 มิตินี้อีกละครับ

ประวี : โชคนี้มึงรู้อะไรเกี่ยวกับ เรื่องนี้บ้างเนี่ย มึงอธิบายมาให้กูเดียวนี้นะ (ประวีขว้างคอเสื้อโชคไว้แน่น)
นิด:  ใจเย็นๆก่อนสิ ประวี ทำอะไรเนี่ย ปล่อยโชคนะ

ประวี : ก็มันบอกให้ทุกคนอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร แต่มันแอบคิดคำตอบอะไรอยู่คนเดียว มันรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มันคิดจะเอาตัวรอดคนเดียวนะ ทุกคนก็เห็น

โชค : นี้กูก็ พยายามจะช่วยพวกมึงอยู่นะ การที่มึงไม่ตั้งใจฟังอะไรแล้วมาทำกับกูแบบนี้ กูผิดมากใช่มั้ย ห๊ะ

ประวี : (เงียบ ทำหน้าเซ็งๆ)

นิด: เอาละ พอก่อนเถอะ โชค เราขอโทษแทนประวี ด้วยนะ โชคพูดต่อเถอะ ตอนนี้พวกเราควรทำยังไง

โชค : (จัดคอเสื้อให้เข้าที่เล็กน้อยก่อนเริ่มพูด) อะแฮ่ม อาจารย์ได้พูดโจทย์ฟิสิกส์ข้อหนึ่งมาก่อนปล่อยตัวเรา ซึ่งเราก็คำนวณแล้วได้คำตอบแล้ว ตอบออกไปแล้วแต่มันก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เต๋อ : หรือว่าคำตอบมันผิดว่ะ มันเลยยังไม่หยุดนะ

โชค : นี้ มึงคิดว่าโจทย์ง่ายๆระดับอนุบาลแบบนี้กูจะคิดผิดหรอ ห๊ะ แค่นี้กูคิดในใจแปปเดียวก็ได้โว้ย

พล : คุณทั้ง 5 คือวัตถุนั่น เหมือนเราจะได้ยินแบบนี้ด้วยนะ

นิด: เอ๊ะ เดียวนะ ถ้าเราเป็นวัตถุ นี้ โชค ในโจทย์มันให้ วัตถุ ทำอะไรนะ

โชค : กี่วินาทีวัตถุจะสามารถแตะปุ่มทางออกที่อยู่ที่ชั้นที่ 21 ได้ (โชคทำหน้าตกใจขึ้นมา)

โชค : รึว่า เราต้องแตะปุ่มนั่นให้ได้ ก่อนที่เราจะร่วงลงไป

ภาพเคลื่อนลงมาที่ชั้นที่ 21 มีปุ่มสีแดงปุ่มใหญ่ประมาณฝ่ามือ เชียนว่า STOP อยู่บนหน้าต่างของชั้นที่ 21 ก่อนจะเคลื่อนกล้องกลับขึ้นไปที่กลุ่มนักศึกษา 5 คนนั่น

ประวี : ก็ 44 วินาทีใช่มั้ย เราก็นับถอยหลัง 44 วินาทีสิแล้วก็กดปุ่มนั่น

โชค : มันคือเวลา 44.627 วินาที และเริ่มนับจากที่เราเริ่มตกด้วย

เต๋อ : แล้วตั้งแต่ที่เราเริ่มตกมันกี่วินาที แล้วละ

โชค : นั่นแหละ คือ ปัญหา ถึงแม้เราจะเริ่มนับจริงๆ เราก็ไม่สามารถนับเวลา 44.627 วินาทีได้หรอก ละอีกอย่างตึกนะกว้างจะตาย เราไม่รู้หรอกว่าปุ่มอยู่ตรงไหนน่ะ

พล : โอ๊ย ทำยังไงดีละเนี่ย ใครจะไปรู้ว่ะ ว่ามันต้องทำยังไงบ้างนะ

โชค : อยู่เฉยๆนั่นแหละ เดียวมันก็ผ่านไป

นิด: นี้เราจะไม่ตายใช่มั้ย ถ้าเราอยู่เฉยๆ

ประวี : ใครจะไปยอมอยู่เฉยๆเล่า เดียวก็ตายกันหมดหรอก

ประวีถอดเสื้อหนาวออกถอดเสื้อนักศึกษาออกแล้วพยายามมัดผูกเสื้อกันไว้ เป็นผื่นใหญ่

ประวี : เต๋อ พล เร็วเข้าถอดเสื้ออกมา ทำตามเรา นิด เธอถอดแค่เสื้อหนาวก็พอ

ทั้ง4คน พยายามผูกเสื้อทั้ง 7 ตัวให้เป็นผ้าผื่นใหญ่ ในขณะที่ โชคลอยกอดอก มองอยู่เฉยๆ

โชค : เฮ้อะ งี่เง่า

ประวี : ถ้านี้จะเป็นข้อสอบจริงๆละก็ มันคงไม่ใช่ข้อสอบวัดความรู้หรอนะ ในทางปฏิบัติมันทำไม่ได้หรอเราไม่ได้เรียนมาเพื่อกระโดดลงจากตึก แต่มันเป็นข้อสอบที่จะตอบคำถามว่า เราเรียนฟิสิกส์กันไปทำไมต่างหากละ “เราเรียนไปให้รู้ว่า เมื่อมันมีปัญหาเราต้องช่วยเหลือกัน”

จากนั่น ประวี บอก เต๋อ พล และ นิด ให้ไปประจำที่แต่ละมุมของผ้าไว้ แล้วเอาขามาเกี่ยวกันไว้ เหมือนบอลลูนขนาดเล็ก แรงลมเข้าประทะผื่นผ้าอย่างแรง แขนของทั้ง 4 คนเกร็งแน่น

ประวี : ออกแรงไว้นะทุกคน ฝืนหน่อย

ผื่นผ้าเริ่มต้านลมและลดความเร็วของทั้ง 4 อย่างช้าๆ

ประวี : ไหนดูดิ ว่าถ้าเป็นแบบนี้ มันจะยังเป็น 44.345 วินาที ของมึงอยู่มั้ย ฮะๆๆ

บอลลูนเริ่มลอยลงอย่างช้าเข้าที่ ชั้นที่ 21 ก่อนที่ ประวีจะกดปุ่มสีแดงบนนั่น แล้วภาพก็ตัดขาวอีกครั้ง

ทั้ง 5 คนถูกตัดกลับมาที่ห้องสอบที่เป็นสภาพเดิมอีกครั้ง เพื่อนๆต่างรออยู่ที่ห้องอยู่แล้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนดีใจวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความเป็นห่วง

โชค : เฮ๊อะ บอกแล้วให้อยู่เฉยๆเดียวก็รอด

ประตูห้องสอบคลายล็อก ออกด้วยตัวเอง ก่อนที่นักศึกษาทั้งหมดจะเปิดประตูวิ่งออกไปข้างนอกจนหมด เหลือไว้เพียงโชคที่ค่อยๆเดินมาที่ประตู ยิ้มแล้วค่อยๆปิดมันลง

“โจทย์ข้อที่ 2”

 

บิ๊กกี๊ 512110103

Comment

Comment:

Tweet

<a href="http://www.cockatoomusic.com/%E3%82%B9%E3%83%BC%E3%83%91%E3%83%BC %E3%83%84%E3%83%BC%E3%83%AB-sdcb22130-%E3%82%B9%E3%83%BC%E3%83%91%E3%83 %BC%E3%83%84%E3%83%BC%E3%83%AB-%E5%A4%A7%E5%9E%8B%E6%A9%9F%E7%94%A8%E3 %82%B5%E3%82%A4%E3%83%89%E3%82%AF%E3%83%A9%E3%83%B3%E3%83%97-%EF%BC%B4 %E6%BA%9D-%E9%99%90%E5%AE%9Asale%E4%BA%BA%E6%B0%97sale-p-4097.html"> `ѩ`ĩ` SDCB22130 `ѩ`ĩ` ͙Cåɥ Ԝ ޶SALE˚SALE</a>

#311 By http://www.trikulanews.com/ (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-09-09 10:09

I am curious to find out what blog platform you are using? I'm experiencing some minor security issues with my latest site and I would like to