[งานชิ้นที่ 11] ฟิสิกส์ศาสตร์เปลี่ยนคน                                                                   [Action]

          เวลาผ่านไป 20 นาที นักศึกษาทุกคนก็นั่งกันพร้อมหน้าแล้วทุกโต๊ะ แต่เหมือนยังไม่มีกระดาษข้อสอบวางอยู่ซักแผ่นเลย เสียงระงมกระซิบกระซาบของเหล่านักศึกษาจึงดังขึ้น บางดีใจว่าอาจจะไม่มีการสอบแล้ว บางเสียดายเพราะอุตสาห์เตรียมอ่านหนังสือมาทั้งคืน คนบางกลุ่มโทรหาอาจารย์ที่สอนแต่เหมือนจะไม่สามารถติดต่อได้ ต่างๆความคิดเกิดขึ้นบนความวุ่นวายที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ผ่านไปอีกครึ่งชั่วโมง เหมือนยังไม่มีทีท่าว่าการสอบจะเริ่มขึ้น นักศึกษาจึงเริ่มลุกไปมาเดินไปมาภายในห้องสอบ คุยเล่นกันอย่างสนุกสนาน แต่เหมือนความอดทนของ ประวี ที่อ่านหนังสือมาทั้งคืน กำลังจะหมดไป ประวีลุกขึ้นด้วยความโกรธและเดินไปที่ประตู เพื่อนๆบางคนที่เห็นก็ทำทีว่าจะลุกตามไป ประวีจับที่ลูกบิดและดึงออกด้วยความหงุดหงิด “ครึ๊ง!!!!” ลูกบิดยังคงอยู่กับที่ ประตูถูก ล็อกไว้ ประวีลองดึงบิดอีก สองสามครั้ง แต่ผลก็ยังคงเป็นเหมือนเดิม ประวีรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก แต่ควบคุมสติ เจอไปที่อีกประตูในฝั่งตรงกันข้าม ประวีรีบเปิดประตูนั่น แต่ก็เปิดไม่ออกเช่นกัน เพื่อนๆหลายคนก็พยายามลองเปิดดูแล้วแต่ผลก็เหมือนเดิม จากเสียงความวุ่นวายสนุกสนานเมื่อช่วงนาทีก่อนถูกแทรกแซงด้วยความเงียบและระงมแห่งความกังวน

ทันใดนั่นเอง ไฟในห้องก็ดับลง หลายคนตกใจกลัวและส่งเสียงกรีดร้อง บางตกใจกลัวในเสียงกรีดร้องของเพื่อน สร้างความตกใจกลัวต่อกันไปเป็นทอดๆ นักศึกษาชายหลายคนคอยปลอบเพื่อนนักศึกษาหญิง แต่นักศึกษาหญิงหลายคนก็ปลอบนักศึกษาไม่ค่อยชายด้วยเช่นกัน เมื่อเหตุการณ์เริ่มเข้าสู่ภาวะสงบ เสียงโปรเจกเตอร์ที่อยู่กลางเพดานห้องก็ดังขึ้น เป็นเสียงเครื่องจักรที่กำลังหมุนลงมาตั้งฉากกับพื้นดิน โปรเจกเตอร์เปิดตัวเองและเริ่มฉายทอดลงมาเป็นลักษณ์ สามมิติ ภาพที่ปรากฏคืออาจารย์ โด ที่สอนในวิชานี้ ยืนนิ่งและมองตรงไปข้างหน้า

นักศึกษาคนหนึ่งเดินไปใกล้ๆพร้อมกับบ่นว่า “โถ่นี้อาจารย์โดเล่นอะไรอยู่ครับเนี่ย เล่นทำพวกผมตกใจหมดเลย” เขายื่นมือออกไปเพื่อสัมผัสที่ตัวอาจารย์โด แต่เหมือนจะเป็นสิ่งที่สัมผัสไม่ได้ มีความพยายามที่จะสื่อสารเกิดขึ้นแต่เหมือนตอนนี้อาจารย์โดจะเป็นแค่ภาพเสมือนของลำแสงเลเซอร์เท่านั่นเอง

ความเครียดเริ่มกลับมาสู่ความคิดทุกคนอีกครั้ง ไม่นานนัก อาจารย์โด เริ่มมีการเคลื่อนไหว “ขอให้นักศึกษาทั้งหมดเตรียมพร้อมการสอบจะเริ่มใน 10 9 8” เสียงอาจารย์โด ในรูปแบบของหุ่นยนต์ดังขึ้น พร้อมกับนับถอยหลังอย่างช้าๆ ในขณะนี้ทุกคนต่างนิ่งเงียบในความมืดพร้อมกับเสียงหัวใจของแต่ละคนที่ดังขึ้นประสานกันไม่เป็นจังหวะ “3 2 1” ทุกอย่างกลายเป็นภาพขาว

ตัดกลับมาที่ ภาพของทุกคนหลับตา เอาท่อนแขนบังหน้าไว้เพราะแสงที่สว่างมากเกินไปชั่วครู่ ลมแรงที่ปะทะ หน้าทำให้ทุกคนค่อยๆลืมตาขึ้น ก่อนจะมีเสียงกรี๊ดของเพื่อนหญิงคนหนึ่งดังมา ทุกคนต่างตกใจกับภาพที่เห็นด้วยตา ภาพซูมออกมาอย่างรวดเร็ว ทำให้เห็นว่าทุกคนกำลังอยู่บนตึกสูงราว หลาย ชั้น กลางเมืองหลวง ประเทศหนึ่ง ทุกคนตกใจเป็นอย่างมากกับการเปลี่ยนแปลงจากห้องสอบเล็กๆธรรมดาเป็นตึกสูงกลางใจเมืองแห่งนี้ เสียงอาจารย์ โด ดังขึ้นอีกครั้ง

“โจทย์ข้อที่ 1 ตึกสูง 10000 เมตร จากพื้นดิน วัตถุถูกปล่อยจากยอดตึกนี้ กี่วินาทีวัตถุจะสามารถแตะปุ่มทางออกที่อยู่ที่ชั้นที่ 21 ได้ ถ้าแต่ละชั้นมีความสูง 2 เมตร นักศึกษากลุ่มแรกเริ่มทำข้อสอบใน 5 4 3” เวลาถูกนับถอยหลัง พร้อมกับกรงที่ขึ้นมาจากพื้นดาดฟ้า ล็อกตัวนักศึกษา 5 คนไว้ กรงเคลื่อนที่ออกไปข้างนอกตึกตามการนับถอยหลัง นักศึกษา 5 คนนั่นตกใจและพยายามจะออกมาจากกรงนั่นแต่ไม่เป็นผล “3 2 1” กรงเคลื่อนที่ออกมาจนเกินขอบของตึก

“คุณทั้ง 5 คน คือวัตถุนั่น เริ่มทำข้อสอบได้” สิ้นเสียงพื้นกรงเปิดออก นักศึกษาทั้ง 5 ร่วงหล่นสู่เบื้องล่างอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางความตกใจของเพื่อนๆทุกคน เต๋อ นิด ประวี โชค และ พล กำลังพุ่งลงตามแรงโน้มถ่วงของโลก ด้วยแรงลมที่เข้าปะทะอย่างแรงต่อเนื่อง ทำให้ทั้ง 5 คนต้องคุยตะโกนใส่กัน

เต๋อ : นี้เราต้องทำอะไรซักอย่างแล้วนะ ไม่งั้นเราได้โหม่งโลก ตายแน่ๆเลย

พล : นี้มันคือ บ้าอะไรวะ เนี่ย กูงงไปหมดแล้วนะโว้ย

โชค : นี้อาจารย์ โด ทำได้ยังไงเนี่ย นี้มันเป็นโปรแกรมจำลองภาพที่เสมือนจริงมากเลยนะเนี่ย

เต๋อ : เดียวนะ ว่าไงนะ นี้มึงกำลังบอกว่า นี้มันไม่ใช่ของจริงงั้นหรอหะไอ่โชค

โชค : ก็มีความเป็นไปได้

ประวี : แต่นี้มันเหมือนจริงมากเลยนะโว้ย แล้ว ลมที่ประทะ หน้ากับความรู้สึกเสียวท้องนี้มันมายังไงละ ถ้ามันไม่ใช่ของจริงน่ะ

โชค : ขอโทษนะ คือกูก็พึ่งจะถูกจับใส่กรงพร้อมๆกับมึงนี้แหละ กูจะไปรู้ได้ยังไงว่ะ กูก็แค่คาดเดา กูไม่รู้

ประวี : แล้วเราจะทำยังไงดีละ

โชค : อยู่เฉยๆนั่นแหละ เหมือนชั่วโมงที่ผ่านมา

นิด : นี้ นี้ เราจะไม่ทำอะไรกันเลยจริงๆหรอ นี้มันเริ่มเห็นพื้นแล้วนะ เราว่ามันน่ากลัวนะ

เต๋อ : ใช่ๆ เราว่าเราควรจะทำอะไรซักอย่างนะ

นิด : ใครพอจะจำได้มั้ยว่า เสียงอาจารย์พูดว่าอะไรก่อนที่จะปล่อยเราออกมานะ

ประวี : จำไม่ได้เรามัวแต่ตกใจน่ะ

พล : เราก็เหมือนกัน

โชค : คำตอบคือ 44.627 วินาที

ประวี, นิด, พล, เต๋อ: หา ว่าไงนะ

โชค : นี้ทุกคนไม่ได้ฟังกันเลย หรอห๊ะ การที่จะไปแตะปุ่มทางออกที่อยู่ที่ชั้น 21 ต้องใช้เวลา 44.627 วินาที อาจารย์โดนี้ผมก็ตอบออกมาแล้ว ทำไมยังไม่หยุดภาพ 3 มิตินี้อีกละครับ

ประวี : โชคนี้มึงรู้อะไรเกี่ยวกับ เรื่องนี้บ้างเนี่ย มึงอธิบายมาให้กูเดียวนี้นะ (ประวีขว้างคอเสื้อโชคไว้แน่น)
นิด:  ใจเย็นๆก่อนสิ ประวี ทำอะไรเนี่ย ปล่อยโชคนะ

ประวี : ก็มันบอกให้ทุกคนอยู่เฉยๆ ไม่ต้องทำอะไร แต่มันแอบคิดคำตอบอะไรอยู่คนเดียว มันรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น มันคิดจะเอาตัวรอดคนเดียวนะ ทุกคนก็เห็น

โชค : นี้กูก็ พยายามจะช่วยพวกมึงอยู่นะ การที่มึงไม่ตั้งใจฟังอะไรแล้วมาทำกับกูแบบนี้ กูผิดมากใช่มั้ย ห๊ะ

ประวี : (เงียบ ทำหน้าเซ็งๆ)

นิด: เอาละ พอก่อนเถอะ โชค เราขอโทษแทนประวี ด้วยนะ โชคพูดต่อเถอะ ตอนนี้พวกเราควรทำยังไง

โชค : (จัดคอเสื้อให้เข้าที่เล็กน้อยก่อนเริ่มพูด) อะแฮ่ม อาจารย์ได้พูดโจทย์ฟิสิกส์ข้อหนึ่งมาก่อนปล่อยตัวเรา ซึ่งเราก็คำนวณแล้วได้คำตอบแล้ว ตอบออกไปแล้วแต่มันก็เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เต๋อ : หรือว่าคำตอบมันผิดว่ะ มันเลยยังไม่หยุดนะ

โชค : นี้ มึงคิดว่าโจทย์ง่ายๆระดับอนุบาลแบบนี้กูจะคิดผิดหรอ ห๊ะ แค่นี้กูคิดในใจแปปเดียวก็ได้โว้ย

พล : คุณทั้ง 5 คือวัตถุนั่น เหมือนเราจะได้ยินแบบนี้ด้วยนะ

นิด: เอ๊ะ เดียวนะ ถ้าเราเป็นวัตถุ นี้ โชค ในโจทย์มันให้ วัตถุ ทำอะไรนะ

โชค : กี่วินาทีวัตถุจะสามารถแตะปุ่มทางออกที่อยู่ที่ชั้นที่ 21 ได้ (โชคทำหน้าตกใจขึ้นมา)

โชค : รึว่า เราต้องแตะปุ่มนั่นให้ได้ ก่อนที่เราจะร่วงลงไป

ภาพเคลื่อนลงมาที่ชั้นที่ 21 มีปุ่มสีแดงปุ่มใหญ่ประมาณฝ่ามือ เชียนว่า STOP อยู่บนหน้าต่างของชั้นที่ 21 ก่อนจะเคลื่อนกล้องกลับขึ้นไปที่กลุ่มนักศึกษา 5 คนนั่น

ประวี : ก็ 44 วินาทีใช่มั้ย เราก็นับถอยหลัง 44 วินาทีสิแล้วก็กดปุ่มนั่น

โชค : มันคือเวลา 44.627 วินาที และเริ่มนับจากที่เราเริ่มตกด้วย

เต๋อ : แล้วตั้งแต่ที่เราเริ่มตกมันกี่วินาที แล้วละ

โชค : นั่นแหละ คือ ปัญหา ถึงแม้เราจะเริ่มนับจริงๆ เราก็ไม่สามารถนับเวลา 44.627 วินาทีได้หรอก ละอีกอย่างตึกนะกว้างจะตาย เราไม่รู้หรอกว่าปุ่มอยู่ตรงไหนน่ะ

พล : โอ๊ย ทำยังไงดีละเนี่ย ใครจะไปรู้ว่ะ ว่ามันต้องทำยังไงบ้างนะ

โชค : อยู่เฉยๆนั่นแหละ เดียวมันก็ผ่านไป

นิด: นี้เราจะไม่ตายใช่มั้ย ถ้าเราอยู่เฉยๆ

ประวี : ใครจะไปยอมอยู่เฉยๆเล่า เดียวก็ตายกันหมดหรอก

ประวีถอดเสื้อหนาวออกถอดเสื้อนักศึกษาออกแล้วพยายามมัดผูกเสื้อกันไว้ เป็นผื่นใหญ่

ประวี : เต๋อ พล เร็วเข้าถอดเสื้ออกมา ทำตามเรา นิด เธอถอดแค่เสื้อหนาวก็พอ

ทั้ง4คน พยายามผูกเสื้อทั้ง 7 ตัวให้เป็นผ้าผื่นใหญ่ ในขณะที่ โชคลอยกอดอก มองอยู่เฉยๆ

โชค : เฮ้อะ งี่เง่า

ประวี : ถ้านี้จะเป็นข้อสอบจริงๆละก็ มันคงไม่ใช่ข้อสอบวัดความรู้หรอนะ ในทางปฏิบัติมันทำไม่ได้หรอเราไม่ได้เรียนมาเพื่อกระโดดลงจากตึก แต่มันเป็นข้อสอบที่จะตอบคำถามว่า เราเรียนฟิสิกส์กันไปทำไมต่างหากละ “เราเรียนไปให้รู้ว่า เมื่อมันมีปัญหาเราต้องช่วยเหลือกัน”

จากนั่น ประวี บอก เต๋อ พล และ นิด ให้ไปประจำที่แต่ละมุมของผ้าไว้ แล้วเอาขามาเกี่ยวกันไว้ เหมือนบอลลูนขนาดเล็ก แรงลมเข้าประทะผื่นผ้าอย่างแรง แขนของทั้ง 4 คนเกร็งแน่น

ประวี : ออกแรงไว้นะทุกคน ฝืนหน่อย

ผื่นผ้าเริ่มต้านลมและลดความเร็วของทั้ง 4 อย่างช้าๆ

ประวี : ไหนดูดิ ว่าถ้าเป็นแบบนี้ มันจะยังเป็น 44.345 วินาที ของมึงอยู่มั้ย ฮะๆๆ

บอลลูนเริ่มลอยลงอย่างช้าเข้าที่ ชั้นที่ 21 ก่อนที่ ประวีจะกดปุ่มสีแดงบนนั่น แล้วภาพก็ตัดขาวอีกครั้ง

ทั้ง 5 คนถูกตัดกลับมาที่ห้องสอบที่เป็นสภาพเดิมอีกครั้ง เพื่อนๆต่างรออยู่ที่ห้องอยู่แล้วเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด ก่อนดีใจวิ่งเข้าสวมกอดด้วยความเป็นห่วง

โชค : เฮ๊อะ บอกแล้วให้อยู่เฉยๆเดียวก็รอด

ประตูห้องสอบคลายล็อก ออกด้วยตัวเอง ก่อนที่นักศึกษาทั้งหมดจะเปิดประตูวิ่งออกไปข้างนอกจนหมด เหลือไว้เพียงโชคที่ค่อยๆเดินมาที่ประตู ยิ้มแล้วค่อยๆปิดมันลง

“โจทย์ข้อที่ 2”

 

บิ๊กกี๊ 512110103

Comment

Comment:

Tweet

<a href="http://www.cockatoomusic.com/%E3%82%B9%E3%83%BC%E3%83%91%E3%83%BC %E3%83%84%E3%83%BC%E3%83%AB-sdcb22130-%E3%82%B9%E3%83%BC%E3%83%91%E3%83 %BC%E3%83%84%E3%83%BC%E3%83%AB-%E5%A4%A7%E5%9E%8B%E6%A9%9F%E7%94%A8%E3 %82%B5%E3%82%A4%E3%83%89%E3%82%AF%E3%83%A9%E3%83%B3%E3%83%97-%EF%BC%B4 %E6%BA%9D-%E9%99%90%E5%AE%9Asale%E4%BA%BA%E6%B0%97sale-p-4097.html"> `ѩ`ĩ` SDCB22130 `ѩ`ĩ` ͙Cåɥ Ԝ ޶SALE˚SALE</a>

#311 By http://www.trikulanews.com/ (192.187.108.250|192.187.108.250) on 2014-09-09 10:09

I am curious to find out what blog platform you are using? I'm experiencing some minor security issues with my latest site and I would like to find something more safe. Do you have any solutions?
<a href="http://www.shoessaleme.com/" ></a>

#310 By http://www.shoessaleme.com/ (76.164.214.45|76.164.214.45) on 2014-08-15 11:57

Hey are using Wordpress for your blog platform? I'm new to the blog world but I'm trying to get started and set up my own. Do you need any coding knowledge to make your own blog? Any help would be really appreciated!
http://www.shoessaleme.com/

#309 By http://www.shoessaleme.com/ (76.164.214.45|76.164.214.45) on 2014-08-11 18:31

<a href="http://www.ymmvradio.com/%E3%83%9B%E3%83%BC%E3%83%A0%E3%82%A2%E3%82%AF%E3%82%BB%E3%82%B5%E3%83%AA%E3%83%BC-c-122_131.html">ե` ɥۥ`</a>